Echi poddhì ijo
Na termani ‘es petre
Aspre, na kami massarìe.
Alìo nerò,
Ka ìmesta mattemmeni
Na patèssume to ala
Tos talassìno anèmo.
Poddhà poràdia san antròpu,
Na foristùne tes nifte
I krociati pu ghiurìzune
Pesammèni atti’ Poli.
Dìo pannìa spammèna,
Na taràssi sto Levanto.
E chora ma,
Mesa sti’ tàlassa krivimmeni.
La nostra terra
La nostra terra, la bella,
Ha molto sole
A scaldare le pietre
Bianche, per fare masserie.
Un po’ d’acqua,
Ché siamo abituati
A soffrire il sale
Dei venti marini.
Molti ulivi come uomini,
Per spaventare nelle notti
I crociati che tornano
Morti da Costantinopoli.
Qualche vela strappata,
Per viaggiare nel Levante.
La nostra terra,
Nascosta in mezz’al mare.
Η χώρα μας
Η χώρα μας, η ωραια
Έχει πολύ ήλιο
Τις ασπρες πέτρες να ζεσταινει
Αγροικίες να χτιζει.
Λίγο νερό,
Γιατί είμαστε μαθημένοι
Να υποφέρουμε το αλάτι
Των θαλάσσιων ανέμων.
Πολλά ελαιόδεντρα σαν ανθρώπους,
Για να φοβίζουν τις νύχτες
Τους σταυροφόρους που γυρίζουν
Νεκροί απ’ την Πόλη.
Κανα δυο σχισμένα πανιά,
Να ταξιδέψει στο Λεβάντε.
Η χώρα μας,
Στη μέση της θάλασσας κρυμμένη.
